تومورهای آندروژن  ساز آدرنال تومورهای نادری هستند. این تومورها می توانند به صورت آدنوما یا کارسینوما باشند. در مقاله حاضر سه بیمار معرفی می شوند که یکی از آن ها دختر 14 ساله ای است که با هیرسوتیسم و ویریلیسم و آمنوره اولیه مراجعه نمود و در بررسی یک آدنوم آندروژن ساز آدرنال در وی تشخیص داده شد. سطح تستوسترون و دهیدرواپی آندرسترون سولفات در این بیمار بسیار بالا ولی سایر هورمون های آدرنال طبیعی بود. بیمار دوم دختر بچه هفت ساله ای است که با هیرسوتیسم، ویریلیسم، چهره کوشینگوئید، آکنه، افزایش وزن و توده بزرگ شکمی مراجعه نمود و در بررسی های انجام شده کارسینومای آدرنال مولد کورتیزول، تستوسترون و دهیدرواپی آندرسترون سولفات برای وی تشخیص داده شد. بیمار سوم پسربچه 10 ماهه ای است که به علت افزایش وزن شدید، چهره کوشینگوئید، آکنه و رویش موهای زهار مراجعه کرد و در بررسی انجام شده سطح DHEAS، تستوسترون و کورتیزول بالا ناشی از کارسینوم قشر آدرنال تشخیص داده شد. در این مقاله راجع به علایم، روش های تشخیص، درمان و پیش آگهی این تومورها بحث شده است.

زمینه و هدف: اکثر قریب به اتفاق داروها با اتصال به پروتئین هدف خود عمل می کنند. پیش بینی برهمکنش بین مولکول های کوچک و پروتئین ها، یک عنصر کلیدی در فرایند کشف دارو محسوب می شود. پیشرفت در ژنتیک ساختاری، دسترسی به ساختارهای سه بعدی پروتئین هایی که مورد هدف دارو قرار می گیرند را برای ما امکان پذیر کرده است. با توجه به اینکه پروسه های آزمایشگاهی در ارتباط با بررسی برهمکنش های بین دارو و پروتئین هدف آن با صرف هزینه و انرژی بالا صورت می گیرد، بهره گیری از روش های in silico می تواند راهکار موثری برای ارائه ی اطلاعات مفید در حمایت از روش های تجربی باشد.روش بررسی: در این پژوهش نحوه برهمکنش آندروژن رسپتور با داروی بیکالوتامید، به عنوان یک داروی پرکاربرد در درمان سرطان پروستات، با استفاده از آنالیزهای محاسباتی مورد بررسی قرار گرفته است.یافته ها: اطلاعات حاصل از این پژوهش نشان داد، اسیدهای آمینه Met-895، Trp-741، Arg-752، Ile-899، Leu-707، Gly-708، Gln-711، Met-745، Met-749، Thr-877، Phe-764 و Met-742 که در پیوند هیدروفوب و اسیدهای آمینه Asn-705 و Leu-704 که در پیوند هیدروژنی با دارو قرار دارند، نقش بسزایی در برهمکنش میان این پروتئین و دارو ایفا می نمایند.نتیجه گیری: نتایج حاصل را می توان در مراحل بعد، جهت بررسی مقاومت های دارویی به بیکالوتامید و نیز جهت طراحی داروهایی کارآمدتر مورد استفاده قرار داد.

مقدمه: مطالعات گسترده روی انسان و مدل های حیوانی، تاثیر مواجهه جنین در بازه های زما نی ویژه و تعیین کننده پیش از تولد با عوامل محیطی (از جمله هورمون ها، مواد شیمیایی، تغذیه و عوامل اجتماعی)، بر رشد و تکامل جنین را نشان داده اند. هورمون های جنسی از جمله این عوامل محیطی هستند که بیشترین اثرات را بر رشد و تکامل بخش های مختلف جنین به جا می گذارند و در این بین، آندروژن ها، به لحاظ دارا بودن منابع مختلف تولید و ترشح، بیشتر از سایر هورمو ن ها مورد توجه هستند. یافته های حاصل از این تحقیقات نشان داده اند که آندروژن مازاد می تواند در دوران جنینی به عنوان یک تراتوژن عمل کند و باعث ایجاد نقایصی در زمینه های مختلفی، از قبیل اختلال در عملکرد غدد درون ریز، دستگاه عصبی و هم چنین بروز اختلالات روان شناختی و رفتاری در بزرگ سالی شود. به لحاظ اهمیت دوران بحرانی پیش از تولد در بروز ناهنجاری های بزرگسالی، مطالعات بنیادی بسیاری بر چگونگی تاثیر عوامل محیطی بر این دوران حساس متمرکز شده اند. این مقاله به ارائه شواهدی می پردازد که تاثیر آندروژن های مازاد در این دوران را بر رشد و تکامل جنین، که می تواند زمینه ساز بروز برخی فنوتیپ/بیماری های ویژه در بزرگسالی باشد، نشان می دهد.

امروزه با افزایش شیوع افسردگی در جوامع، محققان توجه بیش تری نسبت به اثرات ناشی از استفاده طولانی مدت داروهای ضد افسردگی بر روی باروری و عملکرد جنسی معطوف داشته اند. مطالعه در محیط آزمایشگاه نشان داده است که داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای مانند ایمیپرامین و نورتریپتیلین، تحرک اسپرم را مهار می کنند. داروهای ضد افسردگی سروتونرژیک مانند فلوکسیتین و وینلافاکسین نیز به صورت غیرمستقیم، با تاثیر بر میل جنسی، قابلیت نعوظ و ظرفیت پرتاب منی، بارور مردان را کاهش می دهند. البته مکانیسم داروهای ضد افسردگی در تغییر عملکرد اسپرم شناسایی نشده است. فقط عوامل هورمون درون ریز عصبی با تنظیم فعالیت واسطه های شیمیایی می توانند نقش موثری در عملکرد جنسی مردانه داشته باشند. بسیاری از واسطه های شیمیایی بر محور هیپوتالاموسی- هیپوفیزی- گنادی اثر می کنند و بدین طریق بر اسپرماتوژنز مردان تاثیر می گذارند. این داروها با کنترل سمپاتیک و پاراسمپاتیک، بر تحریک جنسی، نعوظ، انزال، ارگاسم و حتی به واسطه اثرات جانبی داروها بر گیرنده های کولینرژیک و آدرنرژیک می توانند بر باروری نیز تاثیر داشته باشند. در این مطالعه ارتباط بین استفاده از داروهای ضد افسردگی و توانایی تولید مثل مردانه، تاثیر داروهای ضد افسردگی بر عملکرد جنسی مردانه و تاثیر داروهای ضد افسردگی بر سطح اندروژن بررسی خواهد شد.

سابقه و هدف: تکوین فنوتیپ مردانه و اسپرماتوژنز، وابسته به وقایع سلولی پاسخ دهنده به آندروژن ها است. اعمال آندروژن ها توسط گیرنده آندروژن (Androgen receptor =AR) میانجی می گردد. هدف از این تحقیق، بررسی جهش ناحیه 5'UTR (-23 تا +214) و کدون 211 واقع در اگزون  (G1733A) 1ژن AR در مردان مبتلا به ناباروری با دلایل ناشناخته (ایدیوپاتیک) می باشد.مواد و روش ها: استخراجDNA  ژنومی از خون 60 مرد نابارور و 70 فرد سالم به عنوان کنترل صورت گرفت. جهت شناسایی جهش موجود در ناحیه5'UTR  ژن AR، تکنیک polymerase chain reaction-single strand conformation polymorphism (PCR-SSCP) و به منظور بررسی کدون 21، از تکنیکpolymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism (PCR-RFLP) ، استفاده گردید.یافته ها: هیچ گونه تغییر در مهاجرت محصول PCR مربوط به ناحیه 5'UTR، در دو گروه بیمار و کنترل مشاهده نشد. به عبارت دیگر، هیچ جهشی در ناحیه 5'UTR ژن AR در دو گروه بیمار و کنترل وجود نداشت. فراوانی ژنوتیپ هایGG ،GA  و AA مربوط به کدون 211 در گروه بیماران به ترتیب برابر با 67 درصد، 23 درصد و 10 درصد و در افراد کنترل برابر 77 درصد، 21 درصد و 1 درصد بود. تفاوت معنی داری در فراوانی آللی بین نمونه های مورد مطالعه، مشاهده نشد (p=0.3، x2=2.40).استنتاج: یافته های ما عدم ارتباط جهش ناحیه 5'UTR (-23 تا +214) و کدون 211 ژن AR را با ناباروری ایدیوپاتیک مردان در جمعیت مورد مطالعه نشان داد. لذا بررسی های بیش تر در زمینه جهش ها و تنوعات ژن AR و اعمال بیولوژیکی آنها، جهت درک نقش این پلی مورفیسم ها در ناباروری مردان پیشنهاد می گردد.

پره اکلامپسی یکی از مهمترین علل موربیدیته و مورتالیته در طی حاملگی است، اگر چه فیزیوپاتولوژی پره اکلامپسی به طور کامل شناسایی نشده؛ ولی چندین مطالعه در انسان و حیوان ارتباط آندروژن به خصوص تستوسترون سرم را با بروز فشار خون مطرح می نماید.پژوهش حاضر با هدف تعیین سطح آندروژن در بیماران پره اکلامپسی و مقایسه آن با افراد سالم در سال 1379 انجام شد، پژوهش از نوع Case-Control بود؛ که در آن 60 نفر از خانمهای باردار به عنوان گروه شاهد و مورد در هفته 39-37 حاملگی در بیمارستان عسلی خرم آباد مورد بررسی قرار گرفتند. کلیه افراد نخست زا و از نظر تعداد جنین تک قلو بودند. از افراد واجد شرایط نمونه گیری به عمل آمد و میزان تستوسترون و DHEAS در آزمایشگاه به روش RIA (رادیوایمنواسی) اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که بین سطح سرمی تستوسترون توتال و آزاد در گروه مورد (0.2 ng.dl , 158.8 ng.dl) اختلاف معنی داری وجود داشت. در حالی که بین سطح سرمی DHEAS در دو گروه اختلاف معنی داری وجود نداشت. همچنین بین دو گروه از نظر سن حاملگی BMI (شاخص توده بدنی) و جنس جنین تفاوت معنی داری وجود نداشت.مطالعه حاضر نشان می دهد که میزان تستوسترون سرم در بیماران مبتلا به پره اکلامپسی بالا است. و آندروژن به خصوص تستوسترون نقش مهمی در پاتوژنزیره اکلامپسی به عهده دارد.